همیشه ساده می بازد

          همیشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را تو آخر بردی از یادم 

          چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم

به پاس سادگی در عشق درون خود شکستم زود

           دریغا سهم من از عشق قفس با حجم کوچک بود

 درونم ملتهب از عشق ، برونم چهره ای دمسرد

          ولی از عشق باختن را غرور من مرمت کرد

به جز از دوستت دارم ، نشد حرفی ز لب جاری

          ولی غافل که تو خنجر درون آستین داری

 طلوع اولین دیدار ، غروب شام آخر بود

          سرانجام تو و عشقت ، حدیث پشت خنجر بود

چشمانت را که پنهان ميکني اسمانم را مي دزدي و رويا هايم را.کاش مي دانستي دريا هم تکه اي از اسمان بود که سالها پيش روي زمين افتاد و کسي براي اسمان گريه نکرد.حالا چوب لاي چرخ دنيا مي گذاري که چه؟ دست هايت را نيز از دور کمر دنيا باز کن.باور کن اگر کسي پاک کن بر مي داشت و از دفتر هاي نقاشي ديوار هارا پاک مي کرد حالا ما رو به روي هم ايستاده بوديم و دستهامان به هم مي رسيد.اين صفحه را ورق مي زنم تا ديگر چشمانت را پنهان نکني وگرنه من اسمانم را عوض مي کنم. من شاعرم مي توانم افتاب را به کوچه ها راه ندهم. مي توانم کلاغ را سپيد بنويسم مي توانم از دست هاي تو شعري بسرايم تلخ مي توانم... نه !...نمي توانم. ديوانه اسمانم را پس بده من روياهايم ابيست نه روزگارم

تواین شبهای خط خطی              ستاره های پاپتی

گم شدن ونیست توی راه            فانوسک رفاقتی

به هرکی می خوای دل بدی        دل میکنه به راحتی

دنیا چه پالوده شده                     به سم بی صداقتی

پاهای عشق و عاشقی               تاول زده بگی نگی

انگارتموم زندگی                          گرفته بوی کهنگی

باید با دنیا کاری کرد                      بیشتر از اینها نشه بد

به پای عشق وعاشقی               مرحم دلداگی زد

باید دوباره تازه شد                       توی هوای رابطه

باید دوباره خط کشید                    رو هرچی رسم غلطه

 
به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد 

 به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم 

 به حرمت بوسه هایمان ! نه ! تو حتی به التماس هایم هم اعتنا نکردی 

 قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد  قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم ......................